Kavikaarige kathandara

කියැවීම් මළුවක් දුටිමු

2012-02-23T04:13:00.003-08:00

පසුකරමින් මහ කඳුවැටි අපි ගියා ගමනක්. ඉතා දිග ගමනක්. ඇදුරු තුමත් මමත් දෝණිත් දානපතිනියත්.

කිලෝ මීටර් 320ක දුරක්. සියඹලාන්ඩුවෙන් හැරිලා තව කිලෝමීටර 27ක් අම්පාර පැත්තට යනකොට ඇති වඩිනාගල පාසැලට. අපි ගියෙ රත්නපුර පැත්තෙං.

පැල්මඩුල්ල පහුවෙනකොට දානපතිනි උදේ කෑම ගත්ත Fab එකේ සිලි මල්ලටම කාපුව ආපහු පුරෝනවා බෝක් - බෝක් ගගා.

ඉතිං අපිත් කාර් එක නවත්ත නවත්තා තැං තැං වලිං දොඩං ජින්ජබීර අරංදිදී ගියා. මොනව කරලවත් උන්දැගෙ අමාරු අඩු උනේ නැහැ. මුලිං කිව්වනං ඇවොමිං පෙත්තක් දීල එක්ක යන්නෙ.

මට නං මොනරාගලට එනකොට ඉන්ටවල් ඉවර උනා. එතැං පටං රියැදුරු තුමී උනේ මං.

ඇදුරුට සෝනු නිගම් කොන්සර්ට් බලල නිදිමත.

අපරාදෙ කියන්ට බැහැ, උදේ අටට පිටත් උනු ගමන හවස හතරටත් ඉවර උනේ නැහැ. හතර පහුවෙනකොට වගේ සියඹලාන්ඩුවට සේන්දු උනා. එතැන්පටං A 25 මාර්ගයෙ කිලෝමීටර් 27ක් ගිය තැන ඉස්කෝලෙ.

මගදි ඇහුවෙ මෙන්න මේක. අක්කගෙ පුතා මගෙ පුතාට දුන්න එකක් අතීතයෙදි. මේ ඔහුගෙ අත් අකුරු.

කට්ටිය අපි පිලිගන්ට මග බලාන උන්නා. මගෙ පුතාට අවුරුද්දක් බාල ආදරනීය පුතෙකුත් ඒ අතර හිටියා. ඒ සඳරු.

පිරිමි ළමයි පොත් පෙට්ටි ඉස්සුවා හරි සතුටිං. ගැල්ලමයි හිටියෙ සංග්‍රහ යනාදිය කරන්ටයි.

ගුරුවරුත් මුල් ගුරුතුමාත් හිටියා. කොහෙන්ද මංදා කැමරාවක් ගත් අයෙකුත් හිටියා. පලාතේ වාර්තා කරු කියලා. දානපතිනි ඔව්වට කැමති නැති නිසා එව්ව පළකරන්ට අවසර ලැබුනෙ නැහැ ඔවුන්ට.

නිශ්ශබ්දතාවය රත්තරං උනාට කාටකාටත් කතා කරන්ට බලකලා පාසැලේ පරිඝනක ගුරුතුමා. ඉතිං කතා නොකර බැරි උනා කාටත්.

එතැන සුනංගු වෙලා ආපහු පොතුවිල් පැත්තට හැරුනත් වැඩි දුර යන්ට කලිං ආවෙ නැතෑ අලියෙක් පාර හරහට.කතාවෙ ඉතුරු කොටස පසුවට. සිංහරාජ තවකොටසකුත් ලියන්ට තියෙනවනෙ.

පසු ලිපි: සඳරු ඇතිකර දුන් සම්බන්දතාවය හරහා එම පාසැලේ පරිඝනක ගුරු තුමා හඳුනා ගැනීමට ලැබිනි. සඳරු අම්පාර නගරයේ ඇති ආයතනයක කථිකාචාර්ය වරයෙකි.

මගේ සිංහරාජ ගමනට හේතුපාදක වූ කාරණා.............

2012-02-16T21:13:00.000-08:00

මෑත කාලෙ සිංහජාජෙ අහලිං පාරවල් කැපෙන බවට රාවයක් තිබුනා. මත්තට කැලයක් නැතිවෙයි කියන බයටත්, අපේ දෝණිගෙ ඉගැනුං කටයුතුවලටත් මෙව්ව අදාල නිසාත්, දානපතිනියගෙ පොත් බෙදා හැරීමට ඇති නිසාත් යන කාරනා ඔක්කොම නිසා මේ ගමන ලැහැස්ති කරන්ට යෙදුනා.

වෙන විනාසෙ වලක්කගන්ට පෙස්සං කොලේකුත් අස්සං වෙනව දැක්ක.

http://www.bing.com/images/search?q=Map+Of+Sinharaja&view=detail&id=D5F85FFBE191ACC58DC2386608A379DED89635AF&first=0&FORM=IDFRIR

http://www.bing.com/images/search?q=Map+Of+Sinharaja&view=detail&id=D5F85FFBE191ACC58DC2386608A379DED89635AF&first=0&FORM=IDFRIR

දැනට මේ කාරණා ගැන ඔබට හිතන්ට ඉඩ සලස්සා අපගේ ඊලඟ සවාරියට ලක ලැහැස්ති වෙනවා.ඒ ආරුගම්බේ.......සිංහරාජ ගමන තුන්වන කොටස ඊ ළඟට.

What is the Sinhalese film Kusa-Paba about? too erotic song in Kusa-Paba.........

2012-02-15T17:16:00.000-08:00

මෙය බෞද්ධ කතාවක් නිසාත්, පිවිතුරු බුදු දහම රකින්නන් ඉන්නා රටක් නිසාත්, මෙයිට වඩා සංවර යමක් දකින නියාවෙන්, පරම්පරා තුනක පවුලේ සාමාජිකයින් රැගෙන චිත්‍රපටය නැරඹීමට ගිය මට සිද්ද වෙච්ච අලකලංචිය............
සිංදුව යූ ටියුබයෙන්.....

මධු චන්ද්‍ර යාමේ............කුස පබා.

The movie unfolds a story of one of Prince Siddhartha’s previous births, one in which he was born with a disfigured face and had to woo the most beautiful princess in the land. Renowned art personality Prof. Sunil Ariyaratne brings the story to the wide screen. The script which is penned by Dr. Tissa Abeysekara is believed to be the last film script he had worked on before passing away.
The Kusa Jathaka is the 523th Jathaka story in the 550 Jathaka book. Indian folktales came to Sri Lankan with Arahant Mahinda Thera’s visit.
Versatile artiste Jackson Anthony will be portraying King Kusa’s role.Pooja Umarshanker plays the role of Paba in the movie. The locations are in Ranminithanna Tele Cinema Village. Kusa Paba is the first Sri Lankan film made in Ranminithanna.
http://buddhistartnews.wordpress.com/2012/01/28/kusa-paba-from-today/

http://www.jacksonanthony.lk/upload/photo/1317723712IMG_6490.JPG

මා දුටු සිංහරාජය 1.......

2012-02-12T23:45:00.000-08:00

පිටත් වීම උදෑසන හතට පමණ. අධිවේගයට ඇතුලු උනේ හතයි විසිපහට.

අපි නීති ගරුක මිනිස්සු. සීය පැන්නෙ නැහැ.

වැලිපැන්නෙං මතුගම පාරට. මගක් යනකොට පැලවත්ත හරහා නෙළුවට.

එන්ට එන්ටම ගමන දුෂ්කරයි. සමහර තැං වලදි බැහැල යනව වාහනෙං වලවල් ගහනයි. හෙල බලබලා අයිනෙං පරිස්සමට යන්ට ඕනැ. අපි ගියෙ අනිල් සේනානායක කියන අපි නැවතුන ඉකෝ ලොජ් එකේ හිමි කරු සමග දුරකතනයෙන් සම්භන්ද වෙමින්. එතුම කියපු ආකාරයට ගියා මිසක් සමහර පාලං වලින් එගොඩ උනේ බයෙං තමා.

ඒ හැම වතාවකම ගම්මුංගෙ උදව් නොඅඩුව ලැබුනා. කූඩැල්ලො කඩකඩා අපිට උදව්වට ආව ඔවුං. සමහර වෙලාවට හෙල බලබලා. වාහනේ පස්සට යන්ට ඕනැ ඉස්සරහිං එන වාහන වලට ඉඩ දෙන්ට.

සැහෙන දුරක් ගියපසු අනිල් මහතා මෝටර බයිසිකලයක නැග අප හමුවට ආවා
.

ගමන අවසාන උනේ පාරෙ පාලමක් හදන තැනක. එතැං පටං ගමන පයිං. වාහන නවත්වන්ට හා බලාගන්ට සේවා සපයලා තිබුනා

අනිල් සේනානායක මහතා සිංහරාජය ගැන විස්තර කරමින්.......

අවසානයේ අපගේ නවාතැන් පොල වෙත.

බාඳුරා .......... මේ තිබෙන්නේ කැලය තුල නොවෙයි. සේනානායක මහතාගේ වත්තේ......ඔහු මේ ගැන කිව්වෙ අපූරු කතාවක්. වරක් ඔහු ලියුකේමියා රෝගී දරුවෙකුට අවශ්‍ය බාඳුරා සොයා දුන් බවත් දරුවා සුවපත් වූ බවත්.වැඩි විස්තර අනිල් ඔබට කියාවි 94 77 1518019

අපි 11.30 වනවිට තේ බී හමාර උනා. එක හමාරට දවල් කෑම කාල එහෙම කලු මාමත් එක්ක කැලේ ඇවිදින්ට ගියා. ඉතිරි විස්තර දෙවැනි කොටසින් බලාපොරොත්තු වන්න.

http://sinharajaecolodge.com/contact-us

පිටරටක ඉගැනීමට ඔබටත් ශිෂ්‍යත්වයක් ..........

2012-01-31T22:51:00.000-08:00

පිටරටක ඉගැනීමට ඔබටත් ශිෂ්‍යත්වයක් ............

2012 Korean Government Scholarship Program for International Students: Graduate Programs

The National Institute for International Education (NIIED) is now accepting applications for the 2012 Korean Government Scholarship Program for Graduate Studies.

http://infoyouthhope.blogspot.com/2012/01/2012-korean-government-scholarship.html

http://www.gks.go.kr/gks/gkscom/downprocdt.jsp?str_idx=1&str_num=1007&str_seq=0

http://www.kdischool.ac.kr/

This scholarship is said to be the most prestigious scholarship in Korea for foreigners so why don't you give it a try!

Duration of the Scholarship

Master’s (01.09.2012 ~ 31.08.2015) : 1 yr. of Korean language + 2 yrs of Master’s
Doctoral (01.09.2012 ~ 31.08.2016) : 1 yr. of Korean language + 3 yrs of Doctoral

Benefits

Monthly Allowance : 900,000 won (KRW) per month.
Research Allowance : 210,000 won for scholars in the humanities and social sciences; 240,000 won for scholars in natural and mechanic sciences, per semester.
Relocation (Settlement) Allowance : 200,000 won upon arrival
Language Training Fee : Full coverage
Tuition : All admission fees are waived by the host institution (university). The tuition is paid by NIIED.
Dissertation Printing Costs : 500,000 ~ 800,000 won, depending on the actual costs.
Medical Insurance : 20,000 won per month will be provided (limited coverage).
Special funding for scholars who are proficient in the Korean language (TOPIK Level 5 or 6): 100,000 won per month (commencing from the degree program)

Requirements

The applicant and his/her parents must have foreign citizenship.
Applicants should be in good health, both mentally and physically, to stay in Korea for an extended period of time.
Applicants must be under 40 years of age as of Sep. 1^st, 2012 (born after Sep. 1^st, 1972).
Applicants must hold a Bachelor’s or Master’s degree as of September 1, 2012.
Applicants must maintain a grade point average (G.P.A.) of at least 2.64 on a 4.0 scale, 2.80 on a 4. 3 scale, 2.91 on a 4.5 scale, or grades/marks/score of 80% or higher from the previously attended institution.
Applicants who have Korean proficiency or English proficiency may be given preference.
Applicants who apply for natural science and technology program may be given preference.

http://infoyouthhope.blogspot.com/2012/01/2012-korean-government-scholarship.html

මෙම ලින්ක් එකට ගියොත් විස්තර දැනගන්ට හැකියි. දන්න කාට කාටත් කියන්න

මුහුදු ඌරන් ඔබට වැදගත්ද?

2012-01-27T09:44:00.000-08:00

මුහුදු ජීවීන්ගේ පැවැත්ම ගැන හා මුහුදු ඌරන් වඳවී යාම ගැන වැදගත් කතාවක් අහන්නට මට අවස්තාව ලැබුනා, මගෙ දෝණිට පිං සිද්ද වෙන්ට.

අල්ලපු රටේ මහත්තයගෙ කතාව අහන්ට නොගියත් මේ සුවිශේෂ සත්වයා ගැන දැනගන්ට මට ආසාවක් තිබුනා. ඔබ විස්වාස කරනවද මුහුදු ඌරන් ලංකාව අවට ඉන්න බව? මේකතාව මම කියනවට වැඩිය ඔහුම කියාවි ඔබට මේ ලින්ක් එකට ගියොත් http://www.youtube.com/playlist?list=PL7AF07635242715F2

British marine biologist Dr Nicholas Pilcher spoke on Dugongs & Conservation in the 21st Century during a presentation hosted by Dilmah Conservation on January 12, 2012 at the Institution of Engineers, Sri Lanka. Dr Pilcher is the Founder and Director of the Marine Research Foundation, a past-President of the International Sea Turtle Society and the Co-Chair of the Marine Turtle Specialist Group of the International Union for the Conservation of Nature (IUCN). He is also a member of the IUCN SSC Marine Conservation Sub Committee and is Technical Advisor to the UNEP-CMS Memorandum of Understanding on Dugong conservation.

http://www.dilmahconservation.org/news-and-articles/dr-nick-pilcher-on-dugong-conservation-and-marine-protection

මුළු බ්ලොග් අවකාසෙම ගිනිගෙන ඇති මොහොතක...........

2012-01-26T00:02:00.000-08:00

මුළු බ්ලොග් අවකාසෙම ගිනිගෙන ඇති මොහොතක මේ කවිකාරිට කරන්ට ගොඩක් වැඩ රාජකාරි තිබුනා.

මතකනෙ අර පුස්තකාල පොත් ප්‍රොජෙක්ට් එක. ඒකෙ දානපතිනිය
අවසානෙ දි පාසැල් දෙකක් තෝරල තිබුන. එකක් සඳරුගෙ පලාතෙ සඳරු තෝරල දුන්න වඩිනාගල පාසැල. අනෙක සූරියකන්දෙ පිටකන්ද කියන පාසැල.

මේ පාසැල් දෙකේම ගුරුවරුන් හා කතා බස් කොට ඒ ඒ විදුහල් වලට අවශ්‍ය පොත් පත් තීරණය කෙරුනා. . පොත් මිලදී ගැනීම භාර උනේ කවිකාරිට. කවිකාරිත් දන්න ජාති දාලා පොත් සාප්පු වලින් ගන්ට පුලුවං උපරිම ඩිස්කවුන්ට් ලබාගත්තා...........මුලින්ම දුරකතනයෙං.

ඊයෙ උදේ මුලින්ම ගියෙ මාස්ටර් ගයිඩ් පොත් හලට. ඔවුන් 30% මිල අඩු කරල පොත් ලබා දුන්නා .එතැන හිටපු මහෙෂ් බොහොම වැර වැයමෙං දෙන්ට පුලුවන් උපරිම ඩිස්කවුන්ට් එක දුන්න. ඊළඟට සරසවි පොත් හල නුගේගොඩ. එතැන සේවක මහත්මීන් හරි අලස ස්වභාවයක් තිබුනෙ මුලින්ම පොත් ලිස්ට් එක දැකල. උඩ තට්ටුවෙ රුවන්ත කියන මහත්තය පුලුපුලුවං විදියට පොත් එක්කාසු කරල දුන්න. ඔවුන්ගෙම ප්‍රකාශනවලට 20% කුත් අනෙකුත් ඒවාට 10% කුත් ලබා දුන්නා.

අන්තිමට බලනකොට එක පාසැලකට රුපියල් තිස් දෙදහක විතර පොත් ලැබෙනව ඩිස්කවුන්ට් නිසා විසි පන්දහයි ගෙව්වෙ එක පාසැලක් වෙනුවෙං. (ඩිස්කවුන්ට් පින කවිකාරිට)

ඒ අතර පිටරට ඉඳල ආපු දානපතිනිය ගෙ මිතුරියක් රුපියල් දහ දාහක් දීල ගියා පොත් වැඩේට. ඒ මුදලිං අභ්‍යාස පොත් ලැබෙනව නෙළුව, මැදගම පාසැලේ අග හිඟ ඇති දරුවන්ට. මේ මුලින්කී පාසැල්වලට අමතරව ප්‍රොජෙක්ට් එකට අමතර මුදල් ලැබුන නිසා එක්කරගත් පාසැලකි. (පොත් තාම ගත්තේ නැත ලබන සතියේ ගන්නවා)

ඒ වගෙම දානපතිනියගෙ ලොකු අම්ම පිටකන්ද විදුහලේ අන්ධ දරුවෙකුගේ කැපකරු වන්නට ඉදිරිපත් උනා. ඇයත් රුපියල් පන්දහසක් මූලිකව දරුවාගේ දෙමාපියන් වෙත ලැබීමට සලස්වා තිබෙනවා. ප්‍රධාන පොත් සාප්පුවල නොතිබුන පොත් කවිකාරිගෙ මල්ලි හා බිරින්දැ විසින් ලබා දුන්නා.

පොත් කරගහගෙන එහාමෙහා යාමේ පිනත් කවිකාරිටයි. කොන්දට දෙවි පිහිට ලැබිලා තියෙනවා. වෙන වෙලාවක මෙහෙම බරක් ඉස්සුව නං බබිත් සුං බබිගෙ කොන්දත් සුං.

පසු ලිපි: පිටකන්ද විද්‍යාලයට පොත් ගෙනගොස් භාරදීමේ භාරදූර කාර්ය වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් වු ඇදුරු තුමන්ගේ ගෝල ශිෂ්‍යාවට බෙහෙවින් තුති. ඇය විසින් ළමුන්ට අවශ්‍ය අභ්‍යාස පොත් ලබා දෙන ලදී. එයට මහත් පිං

A BIG THANK YOU.............

2012-01-19T07:26:00.000-08:00

Damith Sriyantha දුමී asaranaya හිස් අහස Mr.Sithi හිතුවක්කාරි වින්චැට්කිරිල්ලි. නන්ඳු ලොකු පුතා පොඩි man dulipss Shani malithi raja wasala වෙදගෙදර මහවෙදනා සුශාන් ප්‍රියනාත් රත්නායක Janaranga Wijaindu Dewasurendra Tharinduhw122 රෝස කුමාරි මැණික් - සුදු මැණිකේ Charith Ihalavithana Observer mier ashi sabith මාතරේ Ice රාජ් දුපත් වැසියා Greatsrilankan මගේ සිතුවිල්ල..... Tissa දිල් ChammA සමනල් පැටියා Gayan Rupasinghe (සිංහයා) සිහින Dinesh Umagiliya දිනේශ් දීපාල් F. LUSSON පිණිබිඳු Nisupa Hettiwatta මි හරක් පිඩියා රහස් පරික්ෂකයා sanduni premaratne Najath Akram the hippie පොත් ගුල්ලා Sachi දේවා Samila de Silva හරී - පිණිපළස weniwel Aswinda Uswatte-Aratchi jeewithemal Buru AnithKona ටාසන් Maranaya Enathuru Podi Kumarihami Kasun Chanaka CHARMI.. අනූ දුකා Kathandara Kaaraya bindi Cameelia TG Shashi ලකී h :-) Indika Upashantha hansani pathiraja Samadhi Himasha Manura Thamel කසුන් සොඳුරු සිත Ansh Lucky Sri Jay කින්නරාවි චමිදේවා jhothisha lanka Viraj Siriwardana Thusithadm Chamila De Alwis සෝරෝ මාරයාගේ හෝරාව රත්ගමයා රවින් නදී All in One... tharakawi Reshika Fernando tharindu Miyuru lankapriya Ruveni Jayawardana නිශ් Dinusha Jayawardena sajeewanie sajeewanie

මේ අනූනව දෙනත් සැඟවුනු අමුත්තටත් ස්තුතියි මා ගැන තැබු විස්වාසයට

මගෙ මිතුරන් වුනු මේ අයටත් ස්තුතියි.
දේවා
Kathandara Kaaraya
දිල්
මාරයාගේ හෝරාව
Observer
Janaranga Wijaindu Dewasurendra

F. LUSSON නොම්මර 60 වු ඔබට සිංහල බැරි උනත් මාව පන්නනවට. Merci beaucoup pour l'encouragement .

කඩං වැටෙනකොට මුක්කු ගහපු බින්දිට පින්.මේක පටංගන්න දිරි දුන් මගෙ දෝණිට ස්තුතියි මට දුන් සහයට.

කවදත් කාන්තා බ්ලොග් කාරියන්ට අතහිත දෙන කතන්දරට මගෙ ප්‍රනාමය.

ඊමේල් කවිකාරි "කාලකන්නි" වී ඇත.

2012-01-18T18:48:00.000-08:00

දින කීපයක සිට බ්ලොග් පෝස්ට් කියවීම හා කොමෙන්ට් කිරීම අපහසු කාරණාවක් වී ඇත.
සමහර විට ඕපන් වීමත් සමඟම වින්ඩෝ එක ස්ටක් වේ. එසේත් නැතිනම් වයිට් පේජ් ඇරේ. මේ නිසා කාලය වැය වීම උපරිමෙනි.

ඇදුරුගෙ උපකරණෙං බැලුවත් ප්‍රශ්නය එසේමය. ඇබ්බැහිවී ඇතිනිසා කියැවීම් කටයුතුවත් කරගෙන යාමට කැමැත්තෙමි.

මෙවන් blog කාරණා ගොඩක් මැද ගෙදරද අලුත්වැඩියා කටයුතුත් සුද්ද පවීත්‍ර කිරීමුත් අධිකය. ගෙදර අයට කෑම බීම සැපයීමටද තිබේ.

තාක්ශණ දැනුම අල්පය. උදව් අවශ්‍ය වී තිබේ. මෙයට පිළියමක් සරල බසින් දෙන්නට පිංවතෙක් සිටීනම්. මාවෙත ඊයක් එවන්න.
emailkavikaari@gmail.com

http://www.bing.com/images/search?q=woman+addicted+to+computer+&view=detail&id=803E227F20AB6CF3036D86F678F202942E8E09F3&first=31&FORM=IDFRIR

සතුට බෙදාගමු........

2012-01-18T03:37:00.000-08:00

සයිබරයේ අපේ මිනිස්සුන්ගේ මනුස්සකම!

අද මේ මගේ පෝස්ට් එකක් දාන්න නෙමෙයි හදන්නේ. සුන්දර හදවත් තියන සයිබරයේ අපේම මිනිස්සුන්ගේ තවත් බොහොම සුන්දර උත්සාහයක සාර්ථකත්වයේ සතුට බෙදාගන්නයි මේ පෝස්ට් එක දාන්නේ. මගේ කතා ඕන නෑ නේ, ඔන්න මම ඒ ගැන ලියවුනු පෝස්ට් එක එහෙමම දානවා. ඒ සඳහා පූර්ව අනුමැතිය ලැබිලා තියෙන්නේ.

අවසානයේ අපි ජයග්‍රහණය කළෙමු...

දිළුම් වෙනුවෙන් ගොඩ නැගුනු සයිබරයේ පිනෙන් පිරුණු අරමුණක අවසානය වෙත අපි ලඟා වූයෙමු.... ජෙරූශා නම් දැරියගේ කර්ණ ශංඛ බද්ධයේ සැත්කම අද ඉතා සාර්ථකව අවසන් වූ බව ඇයගේ ආදරණීය මව මීට මොහොතකට කලින් අප සමග පැවසුවාය....

එපමනක් නොව ඇයගේ දියණියගේ නෑසෙන සවනතට හඬ ලබාදීමට එකතු වූ සැමට ඇයගේ මෙන්ම පවුලේ ස්තූතිය පුද කලාය... ඒ හැමට පින් ප්‍රාර්ථනා කලාය...

සිකුරාදා වනතුරු ජෙරූශා දැරිය පේරාදෙණිය ලමා රෝහලේ හතරවන වාට්ටුවේ ඇය වෙනුවෙන් සකසා ඇති විශේෂිත කාමරයක රඳී සිටිනු ඇති... ඔබ ඒ අවටනම්, එහි ගොස් ඇයට ශක්තියක් වී පැමිනෙන්නට හැකිනම්, අප එය මහමෙරක් තරම් අගය කරමු...

වැඩි විස්තර සහ ඡායාරූප ලඟදීම බලාපොරොත්තු වෙන්න..

ඔබ හැමට පින් සිද්ධ වේවා....

ශ්‍රී ලාංකීය සයිබරය එකාවන්ව එකතුව කල මෙම සද්කාර්යය මගේය, අපේය, ඔබේය.... එම නිසා මෙම බ්ලොග් ලිපිය ඔබේ බ්ලොගයේ පල කර අපගේ ශක්තිය ලොවට කියාපෑම පිළිබඳව අපගේ කිසිදු විරුද්ධත්වයක් නැත.

..................................................................................................................................

http://friendsofdilum.blogspot.com/2012/01/blog-post_18.html

http://askasunfeel.blogspot.com/

දුමීගෙ හීනෙ දැකල මට බය හිතුනා...........මේක කවිකාරිගෙ වස් කවියයි..........

2012-01-17T06:11:00.000-08:00

දුමීගෙ හීනෙ දැකල මට බය හිතුනා...........

ඇයි කියල ඇහුව නේද? ඇයි දෙය්යනේ අපිත් ඉතිං රෝස්පාං ගන්ට එහෙම පාං කඩේ යනව නොවැ.

හංදියෙ ඉන්න කඩකාරයොත් මෙව්වැඑක මෙව්වකොරපු හැටි අහනව. එලෝලු කාරය පළතුරු කාරය, මාලු කාරය පත්තර කාරය යන මෙකී නොකී හැමෝම මෙව්වැක මෙව්ව කොරපු හැටි අහනව.

මං ඉතිං ඉක්මනටම කියන්නෙ ඒ මෙව්වැක මෙව්ව කොරන කමිටුවෙ මගෙ ඇදුරු තුමා නැහැ කියන එක තමා.

එතකොට ඔය කිව්ව ඔක්කොම අය අර කමිටුවෙ හිටි අයගෙ අම්ම මුත්තට යනකං මතක්කරන්නව. ඇත්තට මං කොච්චර වාසනාවන්තද කියල හිතෙන්නෙ ඒ වෙලාවට තමා.

මගෙ මියගිය දෙමව්පියොත්, ඇදුරුතුමාගෙ මියගිය දෙමව්පියොත් ඉන්න තැනක ඉඳල, දිව්‍ය නේත්තරා වලිං බලල, අපෙ පවුලත් පවුලෙ නම්බුවත් ආරක්සා කොර දෙන්ට ඕනැ....... අනෙ වැඳල කියන්නෙ එතුමංලට ඔය කමිටු පත්කරන වෙලාවට අපෙ ඇදුරුගෙ නමනං ලොකුතැං වල උන්නාංසෙලාට මතක්වෙන්ට දෙන්ට ඉඩදෙන්ට එපා. එහෙම උනොත් මියගිය ඔබ වහංසේලා ඉන්න තැං වල කිවිසුං ඇරල ඉවරයක් වෙන එකක් නැහැ.

මට අන්තිමට හම්බ උනෙ සැලුං නෝනව. එයත් හරියට එව්ව මෙව්ව කිව්ව. හිතට කොච්චර නං අමාරු ඇතිද මේ වෙච්ච මෙව්වැකට. අපෙ ඇදුරුලාටත් ඔය දුක බලාගන්ට තිබ්බ තමංගෙ එකෙකුට ඕක වෙලා තිබුනා නං කාරිය.

මම දන්න දෙමාපිය යුවලක් තම දෙවැනි පුතනු රට විස්සවිද්යාලෙ යවන්ට ලැහැස්තිය. පළමු පුතු ඉස්සර කාලෙක රටේ පලවැනියා වෙච්ච දරුවෙක්. දෙවැනි ගැනත් ගුරුවරු බලාපොරොත්තු තියාන හිටියෙ. ඔව්ව මෙව්ව දැකල අහල පස්න කරල මට ඇතිවෙල.

මෙව්වට මොනවත් කියන්ට මම ඉගෙනගත්ත මදි. පැත්තකට වෙල බ්ලොග් එකක් ලියාන ඉන්න එක හොඳා. නමුත් කොහෙ හරි වැරැද්දක් වෙලානං, ඒක නොදැක්කාවගෙ කවුරුහරි වගකිව යුත්තෙක් හෝ යුත්තං හිටියනං, අදටත් ඉන්නව නං, උන්ට හොඳක් වෙන්ට එපා. උංගෙ දරුවංගෙ දරුවංටත් අකුරු සාත්තරේ පිහිටන්ට එපා.

මේක කවිකාරිගෙ වස් කවියයි. දරුවනේ උඹලා වෙනුවෙං මෙයිට වැඩි යමක් කරන්ට හයියක් මට නැහැ. රටේ උගතුං රැල්ලට ගසා යත් නං පුංචි මිනිසුන් ගැන කියනු කවරේද?? බයෝ මෙඩිකල් කාරයෝ වැඩිවැඩියෙං කොඳු හදත්වා!!!!!!!!

ඇඹරැල්ලා ජූස් හදමු.

2012-01-14T01:31:00.000-08:00

වත්තට යන්න.

ගහ හොයාගන්න. .

කැමතිම වල්ල තෝරන්න. ගෙඩි කඩාගන්න. මම නං කතුරෙංගෙඩි කඩන්නෙ.

හොඳින් සෝදා ගත් ගෙඩි පොතු හැරගන්න. සමහරු පොත්තෙ රසට කැමතියි. මම අකමැතියි.

පෙන්නා ඇති පරිදි ඔබා මාක් ලුනු පොඩි හැඳි බාගයක්ද, සීනි හැඳි පහක්ද,

උතුරවා නිවා ගත් වතුර හා උතුරවා නිවාගත් වතුරෙන් සාදන ලද අයිස් සුද්දකරගත් ගෙඩි දහය වැහෙන්නට දමා බ්ලෙන්ඩරයේ ගසන්න.

පලමු තත්පර කීපයෙන් පසු ඔබට ඇට වෙන්කර ගැනීමට හැකිවේවි.

ඉන්පසු නැවත බ්ලෙන්ඩරයේ ආධාරයෙන් පලතුරු යුෂය ගසා ගන්න.

යුෂය පෙරල බීවොත් රොඩ්ඩ මෙව්වගෙ. මම නං Freeze කරල කනව හරියට Sorbet වගේ රස

මම නං පොතු ටික මගෙ හංගල තියාන ඉන්න කොම්පෝස්ට් බින් එකට දානවා.

එනගමං ආයෙත් ගහට කියනවා"ඔන්න ඔක්කොම ගෙඩි බිමදානව එහෙම නොවෙයි මගෙ දෝණි එනතුරු ගෙඩි ටික හයි කරල තියං ඉන්නව" කියල.
ඔය බිම වැටෙන ඒව කන්ට යකෙක් ඉන්නව වත්තෙ ඌ මේ වෙලාවෙ හොයාගන්ට නැහැ. දැක්කොත් පස්සෙ පිංතූරයක් දාන්නං.

I can't do this anymore can't you come home soon? මට මේ වදේ ඇති වෙලා තියෙන්නෙ ඔයාට ගෙදර එන්න බැරිද ඉක්මනට?

2012-01-08T03:12:00.000-08:00

ඇදුරු තුමා සැබැටිකල් නිවාඩු කාලෙ සේවෙට ජපානෙට ගිය අලුත ටිකක් ලෙඩ උනා කොරියන් කිමිචි කාල. එයා එතකොට කොරියන් ජපන් කෑම වල වෙනසක් දන්න කෙනෙක් නොවෙයි. හොඳටම ගැස්ට්‍රයිටිස් වැඩි වෙලා තිබුන. බෙහෙත් ගන්න ගියාම, ජපන් දොස්තර දන්න හැටියට ට්‍රාන්ස්ලේටරයක ආධාරයෙන් කතාබහ කරල බෙහෙත් දීල තිබුන. නමුත් සම්පූර්ණ සුවය ලැබුනෙ නැහැ.

එතැං පටං ඇදුරු තුමා මට කරදර කරන්ටගත්ත එහෙ එන්ට කියල. දරුවො උසස් පෙලට ලියනව එතකොට. ඒ අතර ඇදුරුගෙ මල්ලිගෙ ගෙදර හිටපු ඇදුරුගෙ අම්ම අසාද්‍යතත්වෙං. මේ ඔක්කොම කතා ජපං තානාපති කාර්යාලෙට කිව්වම, එතැන හිටපු කරුණාවන්ත නෝන කිව්ව පැය විසි හතරෙං වීස දෙන්නං, ටිකට් බුක් කරගෙන හා මෙකී නොකී සියලු කලමනා කරදාසි අරගෙන එහෙට එන්ට කියල.

කියපු සැනිං ගුවන් ටිකට් පත් ලබාදුන්න විශ්ව විද්‍යාලෙන්. පැය තිහකට අඩු කාලෙක දි උසස් පෙල ලියන ගැහැණු ළමයෙකුට දෙන්ට පුලුවන් සියලුම ආකාරයේ වගකීම් එක්ක, මල්ලි කෙනෙකුත්, ආච්චි කෙනෙකුත්, බල්ලො දෙන්නෙකුත්, ගෙයකුත්, කාර් එකකුත්, බැංකු ණය වලට හා ක්‍රෙඩිට් කාඩ් ලියවිලිත් තිබුන සියලුම රක්ෂණ සහතික පතුත් යන මෙකී නොකී ලියැවිලි ෆයිල් තිහක්මගෙ රං දෝණිට බාර උනා. පවුලකට ලොකු දුව කියන්නෙ සම්පතක්. කඳුළු ගඟකුත් එක්ක මෙව්ව ඔක්කොම මගෙ දෝණි කරගහගත්ත මං එනතුරු මගෙ බර අදින අදහසිං.

කවදත් විනෝදෙට බර පුතා කිසිවක් ගනනකට ගත්තෙ නැහැ.
මගෙ දෝණිටත් පුතාටත් යුද්දෙ කාලෙ බස් වල යෑම තහනම් කරල තිබුනෙ, පිටපිටම බස් බෝම්බ පිපිරුණ නිසා. දෝණිට කියල තිබුනෙ ආච්චිත් රියැදුරු මාමත් සමඟ යන තැනක යන්ට කියල, රියැදුරු නැතිවිටෙක ලඟ ගෙදරක ත්‍රී වීලර් මාම කෙනෙක් එක්ක යන්ට කියල.

එක් දවසක් ගෙදර සල්ලි ඉවර නිසා බැංකුවට යන්ට උවමනා උන දෝණි ත්‍රීවීලරයෙ නොගිහිං තව එක රුපියල් පනහක් තාත්තාට ඉතුරු කර දෙන්ට හිතිලා. බස් හෝල්ට් දෙකයි බැංකුවට.බසයට නැග්ග විතරයි ඇයට දැනිල තිබුණ යමෙකු මල්ලට අත දමනවා.බැංකුව ගාව බහිනකොට ටෙලර් කාඩ් එකත් හැඳුනුම් පතත් තිබිච්ච පොඩි සල්ලි ටිකත් තිබුන පර්ස් එක නැතිලු.කෙල්ල බොහොම කැළඹීමකිං මට කතාකලා. ඇය සන්සුන් කරන්ට දින කීපයක්ම ගියා.එදායිං පස්සෙ ඇය බස් වලට නැග්ගෙ නැහැ. හොරා තැපෑලෙං හැඳුනුම් පත එවල තිබුනා.ටෙලර් කාඩ් එක නැතිවෙච්ච දවසෙ තමා ඇය ස්කයිප් එක හරහා ඔය පණිවිඩේ මට එව්වෙ (I can't do this anymore can't you come home soon? මට මේ වදේ ඇති වෙලා තියෙන්නෙ ඔයාට ගෙදර එන්න බැරිද ඉක්මනට?). නමුත් කොහොම හරි එයාගෙ උපන් දිනේ දවසෙ මම ආපහු ආවා. මම කිව්වෙ බස් එකේ බෝම්බයක් නැතිව හොරෙක් හිටපු එක කොච්චර හොඳද කියල තමා.

දැං මෙහෙම ඒ දේ ගැන කතා කලාට එදා අපිට හරි දුක දවසක් උනා. දෙමව්පියො හැටියට පුංචි කෙල්ලෙකුට දරාගන්ට බැරිතර මේ වගකීම් දීල කරපු දේ හරි නැහැ කියලා. නමුත් දෙන්නට හොඳ පන්නරයකුත් ලැබුනා ඔය කාලෙදි. කිසිම කෙනෙකුගෙං නරකක් නොඅහා දෙන්නා කාලෙ ගත කලා.

ඇය අවුරුදු දහය වයසෙත් මාසෙකට ඔය සේවෙ කලා මං වෙනුවෙං. තාත්තා AIT උගන්නන කාලෙ. නමුත් ඒ කාලෙ මගෙ මල්ලිත් ඇයට උදව්වට ආවා.

දැං දැං මට ලියන්ට ඇති කාලෙ සීමිතයි. ඇය නිවාඩුවට එනවා පෙබරවාරියෙ. ඇය පිළිගන්ට ගෙය හැඩ වැඩ වෙනවා. මට වැඩ අදිකයි. පිරිසිදු කිරීම් ගොඩයි. නමුත් හදවත පිරිච්ච ආසාවකිනුයි ඔක්කොම දේ කරන්නෙ. ඇය ගෙදර එන හැම වතාවම එහෙමයි අවුරුද්දට දෙවතාවක්. හ්ම්ම්ම්ම්.

ඇය ආස උනේම අපේ රටෙ ඇයට ලැබිච්ච විශ්ව විද්‍යාලෙට යන්ට. නමුත් මගෙ බලවත් පෙරැත්තෙට තමා ශිෂ්‍යත්වෙට අයැදුම් කලේ. මම හිතුවෙ ටිකක් ආත්මාර්තකාමී කමෙන් තොරව, ඇය මගෙන් නිදහස් කල යුතු බව. ඉගැනුම පිණිස හොඳ වටපිටාවක් හා පහසුකම් වැඩිතැනකට යැවිය යුතු බව. ඔහොම හිතල පෘතුවි මාතාව සුවපත්කරන්ට මම ඇය ලෝකෙට දං දුන්නා සතුටු සිතිං. ඇය මට අයිති නැහැ. ඇය අයිති අනාගතයටයි. මම නං කවදාවත් කියන්නෙ නැහැI can't do this anymore can't you come home soon? මට මේ වදේ ඇති වෙලා තියෙන්නෙ ඔයාට ගෙදර එන්න බැරිද ඉක්මනට?කියල. මට එය කියන්ට අයිතියක් නැහැ. එහෙම කිව්වොත් මම ආත්මාර්තකාමී අම්මෙක් වෙයි.

ඉතිං මට අවසර ටික කලකට ඇය වෙනුවෙං ලක ලැහැස්ති වෙන්ට, උයන්ට පිහන්ට, ලඟ නිදියන්ට,කාටවත් නොකියූ කතා කියන්ට, හිතට දුක දැනුනු කතා කියල අඬන්ට, ට්‍රිප් යන්ට, සාප්පු යන්ට, ආස තැං වලින් කඩචෝරු කන්ට, සැලුන් ගානෙ ගිහින් විකාර කරන්ට, කරල තාත්තගෙං බැනුම් ටිකක් අහන්ට............ ටික දවසකට මගෙ මැණිකගෙ යෙහෙළිය වෙන්ට මට අවසර....

සිව් දරු මවකෙගෙ මරණයට පසු............ ·

2012-01-03T00:13:00.000-08:00

මරණයෙන් පසු සුදු කොඩි කතාව මෙසේය............

දවසේ වීරයා............

බලන්න ඔහුගේ ඇස් ඉදිමීඇති හැටි.

මේ සෞඛ්‍ය සේවා දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවාවයි

අවාසනාවකට මා ජීවත්වන්නේ අපිරිසිදු නගරයකය. මමත් මගේ අසල් වැසියාත් පමණක් ගෙවතු පිරිසිදුකර පලක් නැත.

මේක කොන්වන්ට් කතන්දර 2 ලැජ්ජාවෙ පනගියාද????

2011-12-29T01:57:00.000-08:00

1974 මුල අනිත් ඔක්කොම ළමයි අලුත් පොත්පත් අරං අලුත් පංතිවලට ගියත් මට ඒ වාසනාව තිබුනෙ නැහැ. ශිෂ්‍යත්ව ලකුණු වලට අදාල පාසැලක් මට ඒ වෙනකොටත් දැනුම්දී තිබුනෙ නැහැ. මම සති දෙකක් ඔය විදිහට කල්මරමරා හිටිය. සති දෙකකට පස්සෙ මට පාසැලක් ලැබුන. නවතින්ට කොන්වන්ට් එකකුත් ලැබුන.
අම්මත් එක්ක ගිහිං අලුත් ඉස්කෝලෙට බාර වෙලා අලුත් ඇඳුං කැඩුං සූට්කේස් එකක් එක්ක කොන්වන්ට් එකට බාර උනා.

අම්ම ගියාට පස්සෙ පරණ කට්ටිය අලුත් මාව ගෙනියල, බඩු අස්කරගන්ට කියාදීල වටපිටාව, කීයටද? කොහොමද? කන්නෙ බොන්නෙ නාන්නෙ යන මෙකී නොකී දේ කියා දුන්න. රැග් එකක සේයාවක් වත් පේන්ට තිබුනෙ නැහැ.

මට ඉතිං හැම දේම අලුත්. ලිඳේ නාපු මට බාත් රූම් කෙරුවාව අලුත් දෙයක් උනා. මුල් කාලෙ මම නෑවෙ ගවුම පිටින්මයි. කතාව කොටිං වටහාගත් අක්කලා කිලිටි ඇඳුම් ඩෝබි හෙවත් ඇඳුම් සෝදන්නියට දෙන්ට කිව්වා. නාන හැටිත් කියලා දුන්නා. කන්ට ගිහාමත් මල යුද්දයයි.බාගයක්ම එකියන්ට ඒකත් හරියට කොරගන්ට බැහැ. මං හිතුවෙ එකියෙක් හරි දැං ගෑරුප්පුව ගිලියි, දැං දොස්තර ගේන්ට වෙයි කියල. හොඳ වෙලාවට හරඹෙ තිබුනෙ සතියකට දෙවතාවයි. මම නං සිස්ට පේන්ට නැති හැම වෙලාවෙම බරබර ගාල අතිං අනල කෑව. කේලමීල හිටියට ඒක කියල තිබුනෙ නැහැ.

පල්ලියන කට්ටිය වැඩියෙං හිටපු නිසා මාව ඒලියන් කෙනෙක් හැටියට පෙනුනා. හිතුන දාට මාත් පල්ලි ගියා.මට කිසි අමුත්තක් ඒකෙ දැනුනෙ නැහැ පොඩිකාලෙත් කොන්වන්ට් එකක හිටපු නිසා.

ආ..... මට කියන්ට අමතක උනා. හැම වෙලාවෙම සිස්ට ට කතාකරන්ට ඕනැ ඉංග්‍රිසියෙං. ලොකු අක්කලගෙං නොයෙක් එව්වට පමිශන් ගන්ට ඕනැ Please May I............කියල වාක්‍ය පටන්ගෙන. ලොකුවට කල්ලි තිබුනෙ නැහැ ඇතුලෙ. නමුත් සල්ලි කාර ඇයොංගෙ දුවල බලන්ට නෑයො ආවෙ කාර් වලිං. එයාල ලෙඩ උනාම මැකාති වගේ ඉස්පිරිතාලවලට ගියෙ. අපි කාට වත් රේඩියෝ තිබුනෙ නැහැ. මට මුවං පැලැස්ස අහන්ට නැතිව හරි දුක. ඉතිං දවසක් මං ගිහිං ලොකු සිස්ටගෙන් මෙහෙම අහනව Sister may I bring a transister radio to our hostel?කියල. (මම හොඳට ප්‍රැක්ටිස් කරල ගියෙ ඒ ටික කියන්ට විතරයි. මං හිතුව එකපාරට හා කියයි කියල.) ඒ ගමන සිස්ට අහනව මොනව අහන්ටද කියල.මම කියනව මුවං පැලැස්ස කියල එයා අහනව What Muwan Palace?? කියල. ඔන්න එයා වලිගෙ පාගගෙන. එයා හිතාගෙන ඉන්නෙ මම රජ කතාවක් අහන්ට යන්නෙ කියල. ඒ සිස්ට ඉන්දියාවෙන් ආපු කෙනෙක්. කොන්කනි කියන බාසාවලු කතාකලේ ගෙදර. සිංහල යාන්තමට පුලුවං. කොහොම හරි මගෙ වැඩේ හරි ගියෙ නැහැ. ලොකු අක්කලත් මාව ෆෝම් කරල යැව්වෙ වැඩේ කෙරෙයි කියල හිතල. අකුලං ආව ආපහු හොස්ටල් එක ඇතුලට. අපේ කාමර වෙං වෙලා තිබුනෙ තිර රෙදි වලිං පමණයි. රෑට ලයිට් නිව්වට පස්සෙ සිස්ට එනව කට්ටිය නිදිද බලල යන්ට. ටෝච් ගහගෙන. අපි ගරු රඟපැමක් කරල ආපහු සිස්ට ගියාට පස්සෙ තිර රෙදි මෑත් කරල කලුවරේම කතාව පටංගන්නවා.

මාව සඳුදා උදේට, ගමේ ඉඳල, කොළඹ ඉස්කෝලෙට ඇරලල තාත්ත වැඩට යනව රත්මලානට. ආයෙ මං ගෙදර යන්නෙ සිකුරාද රෑට, තාත්තා වැඩ ඇරිල යන වෙලාවට තාත්ත එක්ක. සමහර ළමයි ගෙදර යන්නෙ නිවාඩු කාලෙට විතරයි.මම හැම සිකුරාදටම ගෙදර යන්ට ආසයි. කොහොම හරි අම්මල මාව පොරොන්දුකර ගත්තෙ එහෙමයි. සමහර සිකුරාදාවල් වලට තාත්තාට මාව අමතක වෙලා කෙලින්ම ගෙදර යනවා. (මගෙ ඇදුරු නං කවදාවත් ඔහොම කරල නැහැ අපෙ පැටවුන්ට. එයා තමා මං දැකපු හොඳම තාත්තා.) එදාට මම පැය ගානක් අඬල රෑටත් නොකා තමා නිදාගන්නෙ. ඇත්තට පුදුම තාත්තෙක් තමා. එයා දන්නෙ නැහැ එයාට කොච්චර ආදරේ දුවෙක් එයා එනතුරු බලාන ඉන්නවද කියල. සිකුරාද හවසට මම ඉන්නෙ ගේට්ටුවෙ එල්ලිලා.

ඈත එන හැම හෙවනැල්ලක්ම "ඒ මගෙ තාත්ත කියල" කියල මට හිතෙන්නෙ . ලඟට ආවම එයා නොවෙයි කියල තේරුනාම පපුව දාල යනව. නමුත් පුංචි හිත සැනෙකින් හිතනව ඊලඟට එන්නෙ තාත්ත කියල. එහෙම හිත හදාගන්නව. තාවකාලිකව. නමුත් හිත යටිං බය වෙනව. මගෙ තාත්තට අනතුරක් වෙලා වත්දෝ කියල. (එයා එක්ක ගෙදර යනකොට පුංචි බොරැල්ලෙ රටකජු කඩෙං රටකජු අරං දෙනවා. මම පාර දිගේ ඕක හලහල කකා මරදානට ඇවිත් කෝච්චියට නගින්නෙ පුදුම සතුටකිං. එයා ඒක දැනං හිටියෙ නැහැ.මම කිව්වෙත් නැහැ.)
වෙන ළමයින්ට නං ඔයවාගෙ දෙයකදී සිස්ට ගෙවල් වලට කෝල් බුක් කරල කතාකරල බලනව අවුලක් තියේද කියල හොයා බලනව. අපේ ගෙදරට තියා ගමටම තිබුනෙ ටෙලිෆෝන් දෙකයි ඒකාලෙ. එකක් තැපැල් කන්තෝරුවෙ අනෙක දුම්රිය පොලේ.

ඔන්න ඔහොම මාව තාත්ත අමතක කරපු සිකුරාදාවකට පස්සෙ දවසෙ උදේ අක්ක කෙනෙක් ඇවිල්ල මට කියනව නංගි ඔයාට ගෙදරිං කෝල් එකක් කියල. මේක වෙන්ඩ බැරි දෙයක් උනත් මම දුවල ගිහිං පැත්තක තියල තිබුන රිසීවරය කනට තියල ජීවිතේ පළමු වතාවට ටෙලිෆෝනයකිං හලෝ කිව්ව. කිසි ප්‍රතිචාරයක් නැහැ. මම ආයෙ ආයෙත් හලෝ කිව්වා. එතකොට තමා අක්ක කෙනෙක් ඇවිල්ල රිසීවරයෙ කන තියන පැත්ත හරියට කනට හරවල තියල ගියෙ. මෙච්චරවෙලා මං කන තියන කොටසට තමාකතා කරල තියෙන්නෙ. කතා කලේ අම්ම. එයා අතදරුවෙක් වෙච්ච මල්ලිවත් අරං අපේ ගමට කිට්ටුම නගරෙ තියෙන ෆාමසියට ඇවිත් මට කෝල් එකක් ගන්ට. තාත්තට මාව අමතක වෙච්ච නිසා.
අනේ අම්ම කියපුව කිසි දෙයක් මට ඔලුවට ගියෙ නැහැ. ඔලුවෙ තිබුනෙ කන තියන තැනට කතාකරල වෙච්ච ලැජ්ජාව විතරයි. හොස්ටල් එකේ අක්කලාට තේරුනා මට වෙච්ච ඇබැද්දිය නිසා මං අප්සෙට් එකේ කියල. ඒ නිසා අක්කල කිව්ව ගොඩක් අයට ඕක වෙනව නංගි ඔයා ඕක ගනං ගන්ඩ එපා කියල.

එදා හවස් වෙනකොට නං අම්මගෙ සෙනෙහෙ සුවඳ දැනිල ගියා ඉස්සෙල්ල සතියෙ හදල දීපු පැණිදාපු දෙල් බැදුම යාලුවො එක්ක කනකොට. එතකොටත් තාත්ත එක්ක මරු තරහ මට

පසු ලිපි: බලන්ඩකො ඔබාමත් මට ඔච්චමට අරං තියන පිංතූරෙ

http://urbanlegends.about.com/library/bl_obama_phone.htm

මගෙ රටේ දරුවන්ට දළදා හිමි රැකවරනයි. තිස්තුං කෝටියක් දෙවි පිහිටයි

2011-12-26T05:33:00.000-08:00

මගෙ රටේ දරුවන්ට දළදා හිමි රැකවරනයි. තිස්තුං කෝටියක් දෙවි පිහිටයි....................

ජ්‍යාමිතික සූත්‍රයක්නෙ පාවිච්චි කරලා තියෙන්නේ!

මට ඉංග්‍රිසි බැරිද? සිංහල බැරිද? ගනං බැරිද? මටම නොතේරේ.......

http://gadflyzone.wordpress.com/2011/12/26/%e0%b6%86%e0%b7%81%e0%b7%8a%e0%b6%a0%e0%b6%bb%e0%b7%8a%e0%b6%ba-%e0%b6%9a%e0%b6%bb%e0%b7%8f-%e0%b6%b1%e0%b7%9c%e0%b6%b1%e0%b7%90%e0%b7%80%e0%b6%ad%e0%b7%93-%e0%b6%89%e0%b6%af%e0%b7%92%e0%b6%bb/

විදුර දිනෙව්වාට ස්තුතියි..............

2011-12-24T22:22:00.000-08:00

විදුර දිනෙව්වාට ස්තුතියි. පසුවට වැඩි විස්තර අහල කියන්නං

Merry Christmas to my blog readers, followers and commenters,

Thanks so much for reading my blog, and for your comments and encouragement.

http://hub.honda.co.uk/dreamfactory/cultural_engineers/vidhura-ralapanawe/

සැමට සුබ නත්තලක් වේවා. කොන්වන්ට් කතන්දර1

2011-12-23T10:30:00.000-08:00

කවිකාරි මුලින්ම කොන්වන්ට් එකක් දැක්කෙ අවුරුදු දෙකේදි. හැට ගනංවල අග භාගෙදි. ඒ අපෙ තාත්තගෙ අම්ම දරුණු ලෙස ලෙඩ වෙලා හිටපු කාලෙක. රාගම රෝහලේ වෛද්‍යවරු තීරණය කරල තිබුන ඇයට කෘතිම ගාලනාලයක් සවිකල යුතු බව. ඇය එතරම් වයසක කෙනෙක් නොවෙයි ඒ කාලෙ. දවස පුරා මාව ඇය වඩාගෙන හිටිය මතකයි. එකපාරට ඇය ලෙඩ උනා. ඒ කාලෙ තමා හෝප් කියන නැව ලංකාවට ආවෙ ලෙඩුන් සුව කරන්නට. නමුත් ඔවුන්ට ඇය සුව කරන්ට බැරිඋනා. අවසාන තීරණය උනේ රාගම රෝහලේ ඇයට කෘතිම ගලනාලයක් සවි කිරීම තමා.

ලොකු අය්යත් අක්කත් පොඩි අය්යත් ඒ වෙනකොට ඉගෙනගන්න ළමයි. පොඩිම ළමය උනේ මම තමා. මාව බලාගන්න අතරෙ ලෙඩෙකුට සාත්තු කරන්නට අපෙ අම්මට අමාරු නිසා උදේ ඉඳල රෑවෙනතුරු මාව තේවත්ත කොන්වන්ට් එකට අයත් මොන්ටිසෝරියකට භාර දෙන්ට තීරණය උනා. ඒ කාලයේ ඩේ කෙයා නොතිබුනත් මා වෙනුවෙන්ම හවස් වනතුරු රැකබලාගැනීමේ සේවයක් ඇරඹුනා. මේ සියල්ල ඔවුන් භාරගත්තේ මගෙ තාත්තාගේ එකම අක්කා කන්‍යා සොහොයුරියක් වීම නිසාය. මා මුලින් කියා ඇතිපරිදි අපෙ අම්මා බෞද්ධ කාන්තාවක් වූ අතර තාත්තා කතෝලික පවුලකින් පැවත ආව කෙනෙක්. ඔන්න ඔහොමයි මම මුලින්ම කොන්වන්ට් එකකට සම්භන්ද වෙන්නෙ.

එයින් මට පාඩුවක් නම් උනේ නැහැ. ගෙදර අනෙක් අයට වඩා හොඳට ඉංග්‍රිසි හසුරුවන්ට පුලුවන් කමක් ලැබෙන්නෙ මේ නිසාම තමයි. ඒවගෙම 1970 වසරෙ පාසැල් ඇතුල් උන මට මාස ගනනක් ඇතුලත ඩබල් ප්‍රොමෝශන් එකක් ලැබෙන්නෙත් කොන්වන්ට් එකෙන් දීල තිබුන දැනුම වැඩි කමටමයි. 71දි මම තුනේ පන්තියට ඇතුල් උන කාලෙ තමා රටේ මම දකින මුල්ම ත්‍රස්තවාදී කලබල පටන්ගන්නෙ. අපේ ගමේ සමහර මිනිස්සු කිව්වෙ චේගුවේර කාරයො කලබල කරල කියල. සමහරු කිව්වෙ චයිගුවේර කාරයො කලබල කරල කියල. කවුරු උනත් ඒ කරපු දේ නිසා ඉස්කෝල වැහුව සැහෙන කාලෙකට.

ඒ කාලෙ තිබුනෙ ඇට්ලස් හෝල් පොත් කියල වැඩපොත් ජාතියක්. අපේ අම්ම ඔය පොත් අරං මට ගෙදර ඉගැන්නුව. කලබල අඩුවෙනකොට ඉස්කෝලෙ පටං ගත්ත. 1973 දි සිරිමාවොගෙ ආන්ඩුවෙං පොඩි අපිටත් අල බතල වවන්ට කිව්ව. මමත් ඔය වැඩ කලා. ඒ කාලෙ ශිෂ්‍යත්ව විභාග දෙකක් තිබ්බ එක හා දෙක වශයෙන්. මට නං ඔය විභාගෙ වැදගත් කමක් තිබුනෙ නැහැ. පොඩ්ඩෙන් පලවෙනි විභාගයට යන්ටත් අමතක වෙනවා. ගමේ ඉස්කෝලෙ උගන්නපු අපේ මාම මතක් නොකරන්ට මම ඒ විභාගෙට ඉඳගන්නෙ නැහැ. මාම මාව ඉක්මනට බයිසිකලෙන් විභාගෙට ගෙනිච්චා. කොහොමින් හරි ඔය කියන විභාගෙන් මම සමත් වෙලා තිබුන.

ඔන්න ඔහොම තමා මාව දෙවැනි වතාවට කොන්වන්ට් එකකට තල්ලු වෙන්නෙ. ගෙදර ඉඳල යන්ට දුර වැඩි නිසා. කතෝලික කට්ටිය එක්ක ඉන්න අතරතුර බෞද්ධ කාන්තා පාසැලකට යන්ට උනා මට. හැම වෙලාවෙම සිදු උනේ මටවඩා අවුරුද්දක් වැඩිමල් කෙල්ලො එක්ක ඉගෙනීම කරන්ට. හවස් කාලෙ කොන්වන්ට් ජීවිතේ. මාසෙටම ලැබෙන්නෙ හෝර්ලික්ස් පොඩි බෝතලයට දාපු සීනි ටිකක්. ඒක තමා පොඩි මට තිබුනු එකම කරදරේ. සතියක් සීනි එක්ක තේ බීලා ඉතුරු සති තුන හකුරු එක්ක තේ බොන්ට උනා.

කෙල්ලො බාගෙට බාගයක්ම හිටියෙ බඩිගින්නෙ. වැඩෙන වයසෙ ළමයින්ට හරියට වෙලාවට නීතියට කන්ට දෙනවා තරං පාපයක් නැහැ. උදේට, දවල්ට, රෑට හොඳට කෑම මේසයක් තිබුනා. නිවාඩු දවසට උදෙ 10ට බීම ලැබෙනවා. හවසට ටිෆන් හා තේ ලැබෙනවා. ලොකු පවුල්වල වගේම කැම මේසෙ සිරිත් උගන්නනවා. වේල් අතරට මුකුත් ලැබෙන්නෙ නැහැ.

මොන්ටිසෝරි යන කාලෙ ඉඳල මම තෙරුං ගත්ත දෙයක් තිබුන. ඒතමයි සමහර පැවිදි උදවිය සමහර වෙලාවට සංවේදී අඩු බව. මොන්ටිසෝරි කාලෙ හිටිය එක බක්කි කරත්ත කරුවෙක්.කොන්වන්ට් එකේ සිස්ටර්ස්ල ගමන්ගියෙ ඕකෙ. කරත්තෙ දැක්කුවෙ "චාලි". සිස්ට පරක්කුවෙලා ගමන් යන්ට ආපුවාම කොච්චරවත් Hurry up Charlie we are getting late කියනව. දවසක් හරකට මහන්සි වෙලාවක ටවුමට යනකොට සිස්ට කිව්වලු Hurry up Charlie කියල. ගත් කටට චාලි කිව්වලු සිට්ටෙ මෙ හුxxක් කියනවා. ගොනා කරත්තෙ අදින්නෙ අමාරුවෙං කියල. මේක ඇත්ත කතාවක්. චාලි ගොනාට ආදරෙයි.

මෑත කාලෙදිත් ඔවැනිම සිද්දියක් උනා. මගෙ තාත්තගෙ අක්ක ස්වර්ගස්ත උනා. මාව පොඩිකාලෙ ඉඳලම මගෙ ගැන හොයා බැලුවෙ උන්දැ. අවුරුදු අනූවක් ආයු වලඳා ඇය අවසන් ගමන් ගියා. ඇය වෙනුවෙන් මම දවස් දෙකක්ම ගම්පහ ඇය විසූ කොන්වන්ට් එකේ නැවතී හිටියා. අවශ්‍ය වැඩට එහෙම උදව් වෙන්ට එහෙම කියලා.

ඔන්න ඉතිං වැඩි වයසක් නැති සොහොයුරියක් එක්ක මට ගම්පහ ටවුමට යන්ට උනා පූජාවට අවශ්‍ය ගීතිකා පොත් පිංච අච්චු ගහන්ට දෙන්ට. පලවෙනි තැනට ගියා. ඔවුන්ට එය කරන්නට බැරි බව කිව්වා යම්කිසි කාරණයක් නිසා. ඔවුන් තවත් තැනකට යන හැටි කියලා අපිව පිටත් කලා. මම තමයි කාර් එක එලවං යන්නෙ මේ වෙලාවෙ. සිස්ට එක පාරටම රවුන්ඩ් අ බෞට් එකේ මැද්දෙ නවත්වන්ට කිව්ව. මම කිව්ව අපිව පොලිසියෙන් නවත්වල දඩ ගහයි කියල. කොහොම හරි ඇය කියනව රවුන්ඩ් අ බෞට් එකෙ නොපිට පැත්තට ගිහිල්ල ඒ කියන්නෙ anti clockwise ගිහින් සපත්තු හදන මනුස්සය ගාව නවත්වන්ටලු එයාගෙ සපත්තුවක් තියෙනවලු ගන්ට කියල.

කොහොම හරි සිස්ටට නොවඳිනා වැඳුම් වැඳල හරි විදියට රවුන්ඩ් අ බෞට් එකෙන් ගිහින් කඩයක් ගාව නවත්වල සිස්ටගෙ සපත්තුව ගත්තා. ඊ ළඟට අපිට යන්ට උනේ ටවුමෙ අනිත් පැත්තට. ගම්පහ වන්වේ පාරවල් බොහොමයි. සිස්ට කියන විදිහට ගියානං එදා ඉන්ට වෙන්නෙ ගම්පහ පොලිස් කූඩුවෙ. හැම පාරකින්ම යනකොට කියනව "වන්වේ උනාට කමක් නැහැ අපි යමු" කියල.

කොහොම හරි අන්තිමට කොල ටික අච්චු ගහල ඉවර වෙලා එනගමන් මම මහන්සියට ආර්පිකෝ එකට ගියා මොනවා හරි බොන්ට කියලා. සිස්ට කියනවා එලියෙ නම් බොන්ට බැහැ අපි කාර් එකේ ඇතුලට වෙලා හොරෙන් බීම බොමු කියලා. ඔය අස්සෙ එයාට ඕනැ උනා ඉටිපන්දම් ගන්ට. ඒවත් ගත්තා. ටිකකින් බලනකොට කියනව තව මොනවද ගන්ට රේල් පාරෙන් එහාට යන්ට ඕනැලු.

මාත් ඉතින් මොකාද වගෙ කියන කියන තැනට කාර් එක එලවනවා.අන්තිමට අපි ආවෙ තාර දාපු නැති තැනකට. මෙතැනින් රේල් පාර හරහා කාර් එකකට යන්ට බැහැ. සිස්ට මාව අරං යන්නෙ එයා පයින් යනකොට යන පාරවල් වල. සිස්ට කියනව කාර් එක රේල් පාර උඩින් පන්නන්ට කියල. මම ඒ වෙලාවෙ කිව්වා තාර පාරක් තියන තැනකින් රේල් පාර හරහා යමු කියල.(සිස්ට නයිට් රයිඩර් බලපු කෙනෙක්ද කොහෙද). චාලි කියපු එක කියන්ට හිතුන වාර අනන්තයි මේගමනෙදි මට. අන්තිමට කැරකිලා කොහොමහරි ආව තාර පාරකට. රේල් පාර හරහා අනික් පැත්තට ගිහින් සිස්ටගෙ ඕනැ එපා කම් කර ගෙන ආව.

මොනව උනත් ඔය කට්ටිය හින්ද තමා මම අද මේ විදියට ජීවත් වෙලා ඉන්නෙ. උන්දැල බුදුන් දැක නිවන් දකින්න ඕනෑ මාව ඇතිදැඩි කලාට.

බෞද්ධ පැවිදි උදවියත් මෙයිට වැඩිය ලොකු වෙනසක් නැතිව ඇති.

පුස්තකාල පොත් අඩුපාඩුකම් ඇති පාසැලක් තෝරාගැනීම පිනිස මට උපකාර වන්න.

2011-12-12T03:45:00.000-08:00

දිවයිනේ උතුරු , නැගෙනහිර හෝ දකුණු කොනේ ඇති, පහසුකම් අඩු, ඉගෙනීමට කැමති දරුවන් ඉන්නා පාසැල් දෙකකට පුස්තකාල වලට අවශ්‍ය පොත්පත් ලබාගැනීම සඳහා පාසැලකට රුපියල් 25000 බැගින් ලබාදීමට යමෙකු තීරණය කොට ඇත.

ඇය මේ ගැන පවසන විට මට මතක් වූයේ සඳරුගෙ පාසැලයි.

පුස්තකාල පොත් අඩුපාඩුකම් ඇති පාසැලක් තෝරාගැනීම පිනිස මට උපකාර වන්න.

ලියන්න ඊ මේල් කවිකාරිට. emailkavikaari@gmail.com

ඔබට පිං.

චෙක් අප් එකක් කලෙමි.............

2011-12-03T07:05:00.000-08:00

කට්ටිය දන්නවනෙ මට බොක්කක් නිසා හදියක් උනා කියල. මැමෝග්‍රැම් එක නං කරන්ට වෙන්නෙ පූරුවෙ කරුමෙට.දරු දෙන්නෙකුට කිරි දුන් අම්මෙකුට කරන්ට ඕනැ දඬුවමක් නොවෙයි ඒක නං. ඒක හදලතියෙන්නෙ නං පිරිමියෙක්ම තමා.

නමුත් 40 පැනපු හැම ගැහැණියක්ම කල යුතු පරීක්ෂණ තමා මේ. බොහෝ විට ඔබේ මෑණියන් මේ වයසේ වෙන්ට ඇති.

ඔන්න තහවුරුයි මම නං නිරෝගියි.

ඔබගේ අම්මාගේත් නිරෝගීබව තහවුරු කරගන්න.

Well Women Helath Check
Checking of vision (near vision & distance)
Complete Blood Count (Full Blood Count)
Erythrocyte Sedimentation Rate (ESR) Lipid Profile (Cholesterol)
Total Protein Gamma GT
SGOT/SGPT /Alkaline Phosphates (Liver function)
S. Creatinine (Kidney function)
Fasting Blood Sugar
Post Prandial Blood Sugar
Uric Acid
Thyroid Stimulating Hormone (Thyroid function)
Urine Full Report
Chest X- Ray with Radiologists Report
Electro Cardio Gram (E.C.G)
Complete Physical Examination
Mammogram (Breast Cancer detection)
Pap smear (Cervical Cancer detection)

Discussion of reports will be done by a physician

Mammogram is recommended for female above 40 years.
Pap smear is recommended for married women between 20 to 64 years.
Pap smear is NOT done for those that have under gone a Hysterectomy

කෝච්චි ටිකට් .....................

2011-11-28T05:02:00.000-08:00

මේ මම කියන වකවානුව වැඩි දුර කාලෙක නොවෙයි.2010 අවුරුද්දෙ මැද බාගෙ මුල හරියයි. දෝණි ගිරිස්ම නිවාඩුවට ගෙදර එන කාලයයි. මෙදා සැරේ එයා එන්නෙ යාලුවො කැලතක් එක්කයි. ලෝකෙ එක එක පැතිවලින් එකතු උන කට්ටිය. මට හිතට හරි සතුටක් ආව ඉතිං අක්කගෙ පුතා නැතිවෙලා මාස තුන ගත උනා විතරයි. දවසෙ ඒකාකාරී ගතිය ටික ටික මැකෙන්ට උනා. කට්ටියගෙ ගුවන් ටිකට් ගැනිලි, රටවටා සවාරි එහෙම සංවිදානය භාර උනේ මට.

ඉතිං දිනගනන ගැනලා අපේ රටේ පෙන්නන්ට ඇති තැං තෝර බේර ගත්තා. එයිං එකක් උනේ හෝටන් තැන්න. නවතින්ටත් තැනක් පිලියෙල කරගත්තා. ළමයි කැමති උනේ දුම්රිය නැරඹුම් මැදිරියෙ මේ ගමන යන්ට යොදාගන්ටයි. ඉතිං සුපුරුදුපරිදි අදාල ස්තාන වලට දුරකතන ඇමතුම් දීල බැලුවා. දුම්රිය ටිකට් නං "හරියට ගමනට දින 10කට කලිං කොටුව දුම්රිය පොලෙන් ගන්ට" කිව්වා.

"ඊට පෙර දෙන්නෙත් නැහැ පසුව දෙන්නෙත් නැහැ". ඒ එක්කම ස්තානාධිපතිතුමා කියනව "ඔබ රජයේ සේවකයෙක් නං වොරන්ට් ලබාගැනීමේ අදාල ලියකියවිලි ගේන්ට" කියල. එතුම තව කියනව "මේකෙ පෝලිමේ පලවෙනි කිහිප දෙනාට විතරයි ටිකට් ලැබෙන්නෙ ඒ නිසා ඉස්සල්ල දවසෙ රෑට ඇවිත් පෝලිමේ හිටගන්ට" කියල. හපොයි දෙය්යනේ ඒක කොහොමද කරන්නෙ? මගෙ ඇදුරුනං ඔහොම කට්ටකන වැඩ වලට ලැහැස්ති කෙනෙක් නොවෙයි. මම කැමති උනත්.

ඉතිං මම මගෙ දෝණිට බොහොම දුකෙං කිව්වා "අනේ මයෙ පුතේ මේ වැඩේ නං කොරගන්ට බැරිවෙයි" කියල. දෝණිට බොහොම දුකයි. කෙල්ලවත් කොල්ලවත් අපි මේවගෙ ගමනක් කවදාවත් ගෙනියල නැහැ. මටත් දුකයි. කෙල්ල කියනව "හොයල බලන්ටකො ඔන්ලයින් ගන්ට හැකිද" කියල. ඒ සැරේ මම හොයාගන්නව මොබිටෙල් ටිකට් විකුනන බව. නමුත් නගරාතර දුම්රියට පමණයි. ඒ කියන්නෙ ගාල්ලටත් නුවරටත් විතරයි ඒකත්.

ඔන්න ඔහොම විස්සෝප වෙවී ඉන්නකොට අපේ පොඩි අය්යට ඕක ආරංචි වෙලා එයා කිව්ව "ඕක මං කරල දෙන්නං" කියල. මං ඇහුව "කොහොමද?" කියල. එයා කිව්ව "කොටුවෙ ස්ටේශන් එකේ රෑ පෝලිමට සෙට් වෙන්නං" කියල.

ඔන්න ඔහොම පොඩි අය්ය රෑ දහය වෙනකොට පෝලිමට "සෙට්" උනා. ඒ වෙනකොටත් පස් දෙනෙක් එයාට ඉස්සරහින්ලු. එක්කෙනෙකුට දෙන්නෙ ටිකට් පහයිලු. ඉස්සරහ ඉන්න කට්ටිය වැඩේට පුරුදු කාරයොලු. දෝණිගෙ ගමනට අපි කට්ටිය අටක්. ඉතිං පොඩි අය්ය හිඟන්නෙක්වත් ගානක් දීල ළඟට අරගෙන ඉතුරු ටිකට් තුනට. රෑ එකොලහ වෙනකොට පොඩි අය්ය ඇතුලු පිරිස පෝලිමේ අනුපිලිවෙලටම. මුත්‍රා ගඳ ගහන පඩිය උඩ පත්තර එලාගෙන නිදන්ට උනා. මේ වෙනකොට මට නින්දයන්නෙ නැහැ ගෙදර. අර දියවැඩියාකාර අය්යව අතැනට යවලා ඇඳක නිදන්ට පුලුවන්ද මට?

කොහොම හරි උදේ පහ වෙනකොට අපේ ඇදුරුතුමාත් මමත් කෝපි ෆ්ලාස්ක් එකත් දුඹුරු පාන් සැන්ඩ්විච් ටිකකුත් අරං ගිහිං දීල පොඩි අය්යටයි හිඟන්නටයි අයිති තැන් වලට "සෙට්" උනා. හරියට කියපු වෙලාවට දොර ඇරුනා. පිස්සු බල්ලො වගෙ මිනිස්සු කවුන්ටර් වලට ගියා. ගිහිං බැලින්නං අදාල දිනයට ෆවුසි ඇමතිට සීට් බරගනනක් ඒ වෙනකොටත් බූක් කාරලලු. එක මැදිරියයිනෙ නැරඹුමට තියෙන්නෙ.අපිට පස් වෙනියට ඇවිල්ලත් සීට් නැහැ. මට ඇඬෙන්ට ආව. නෙවෙයි ඇත්තම කියනවනං ඇඬුනා. ආයෙත් ඊළඟ දවසෙත් අය්යව මෙතන නිදි කරවන්ටයැ. ඒ සැරේ උදේගමන රෑ ගමනකට පරිවර්තනය කරල ආපසු එන ගමන නැරඹුමකට බූක් කලා. ඔක්කොම දෙනාට ටිකට් ගත්තා. මහඇදුරු කෙනෙක් වීමේ "පින" නිසා අපෙ ඇදුරුට වොරන්ට් අහිමියි ලු. එවුව ලැබෙන්නෙ පහල මට්ටමේ රජයේ සේවකයින්ටලු. (කිව්වෙ යුනියෙං).

මම බොහොම සතුටිං කොටුව දුම් රිය පොලෙං එලියට ආව. ඒ හැඟීමට වෙන්ටැ කියන්නෙ රටක් රාජ්ජයක් දිනුව වගේ හැඟීමක් කියල. ප්‍රභාකරන් මැරුව දවසෙ යුද විරුවන්ටත් දැනුනෙ එහෙමද, එයිටත් වඩා සතුටක්ද මංදා.....

ප්ලෑනෙ හැටියට නොවුනත් ළමයින්ට දුම්රිය ගමනට ටිකට් ලැබුනා. ආපහු හෝටල් රෙසර්වේශන් පැය 12 කින් පහුවෙන විදියට වෙනස් කලා. ළමයි හෝටන් තැන්න බැලුවා.යනකොට නිදන මැදිරියෙ බදුලු කෝච්චියෙ ගියා. මගදි කෝච්චිය දරුණු ලෙසට පැද්දුනා. බුරුම ගැණු ළමයි දනගහගෙන දන්න ගාථා ඔක්කොම කියන්ට පටන් ගත්තා. කෙල්ලො දෙන්න බය උනා. අනෙක් එවුං හිනා උනා. එනකොට නැරඹුම් මැදිරියෙ ආපහු ආවා. වඩේ කාරයොංගෙං වඩෙත් කෑවා.

මේ ඔක්කොටම වැඩිය මට සතුටු හිතුනෙ මගෙ දෝණිට කොච්චර ආදරේ මාමල ඉන්නවද කියල හිතුනමයි. ඔය එක මාමෙක් විතරයි පොඩිමාමගෙ ආදරෙත් ඔයිට නොදෙවෙනි නැහැ.ඒ ගැන කතාත් බොහොමයි.

දැන්නං මොබිටෙල් බදුල්ලටත්කෝච්චි ටිකට් විකුනනවා.

ආසම කෑමක්......................

2011-11-22T03:59:00.000-08:00

ගොඩදෙනෙක් ආසම කෑමක්, දවස් තුනක්, පිටපිට ඉතා ලාබෙට, උස්මුරුත්තාවට එනකං දෙන්ට යනවලු ලබන සතියෙ. කොල්ලනේ කෙල්ලනේ හොයා බලා කියාපල්ල මොකක්ද? කොහෙද? කවදද? කීයෙ ඉඳං කීයටද? කියල.

ඊයෙ, අද සහ හෙට 2.

2011-11-18T23:32:00.000-08:00

පළමු කොටසට......

එඩ්මන් හේවාවිතාරණ තරුණයාට වැලඳුනේ මැලේරියාව කියා මගේ නැන්දම්මා කියා තිබේ. එහි සත්‍යතාවය ගැන මට වගකියන්ට බැරිය. එය සහතික කරනා තොරතුරු මා කියවා නැති නිසාය. ඒ වාගේම සමහරු අමද්‍යප ව්යාපාරයේ සිටි අතර සමහරු සිංහල පාසැල් ඉදිකරමින් ඊට අමතරව සුරා සැල් පැවැත්වූ බවද ඇය කියා තිබේ.කුහකයින් කවදත් සිටිබවක් කිවමනාය.

එකල ඉහල මධ්‍යම පාන්තික, උගත් තරුණයන්ව සිට නිදහස් සටනට මුල් තරුණ කාලය වැයකල මොවුන් බහුතරයක් වයසින් මුකුරාගිය අවාහ විවාහ වයස පහුකරමින් සිටියහ. ඔවුන් එදා වීරවරුන් හැටියට සැලකුනේ නැත. ඔවුන් බොහෝවිට හිර ගෙවල් වල දුක් විඳ නොයෙක් රෝගවලට ගොදුරු වුවන් වූහ.කාස රෝග මැලේරියා යනාදී එකල හරි හමං බෙහෙතක් නොමැති රෝග බොහොමයක් වූ නිසාදෝ, මෙම තරුණයින් ආවාහ කරගත්තේද තවත් එවන් තරුණයෙකුගේම පවුලකිනි. ඔවුනට බයක් නැතිව තරුණියක් කවුරුත් දීග දුන්නේ නැත. ආපසු හැරී බලන කල බාරොන් ජයතිලක මහතා බටුවන්තුඩාවේ තරුණියක් ආවාහකර ගැනීම එවන් කාරණාවක් පසුබිම් කරගෙන සිදුවාවාක් දැයි මටත් සිතේ.

ශ්‍රීමත්ජයතිලක විශාලපොල්වතු දෙකක්සහ බුලර්ස්පාරේ පිහිටිසුවිශාල මැදුරක්ජනසෙත සඳහාමහා භාරකාරුවෙත පැවරීය.

මැලේරියා උණෙන් පෙළුණ ජයතිලක ප්‍රතිකාර සඳහා එංගලන්තයට ගියේය තරමක් සුවවීමෙන් පසු ලංකාවට ඒමට අදහස් කළ විට ඔහු වෙනුවෙන් විශේෂිත අහස් යානයක් ලබා දුන්නේ මවුන්ට් බැටන් සාමිවරයාය, ඒ එන ගමනේ දී විඩා හරින්නට බැංගලෝරයේ ටිකක් නැවතී යළි අහසට නැග්ගේය.

හදිසියේ යානයේ දීම රෝගී වී 1944 මැයි 29 වෙනිදා ඒ පාළු අභ්‍යවකාශයේ දීම මේ මහා විද්වතා, ජනනායකයා සිය අවසන් සුසුම් වාතලයට මුසු කළේ ය. මගේනැන්දම්මා කියනවිදිහට නම්මෙය කුමන්ත්‍රණයක් නිසාසිදුවු සිද්දියක අවාසනාවන්තකෙරවලකි. බටුවන්තුඩාවේ කතක්වැන්දඹු විය.

අපට නිදහස ලැබී ටික කාලයක් යන තුරුත් මොවුන් ජාතික වීරයින් ලෙස පොත්පත් වලට ඇතුලු වී සිටියේ නැත. සුද්දා එදා මොනවා හිතුවත් ඔවුන්ගෙන් වෙඩිකෑ ශ්රීමත් හෙන්ද්රි පේද්රිස් වැන්නන් හා අනෙකුන් අද හා ඉදිරියටත් වීරයින්ම වන්නෝය. ඉතිං ඊයේ සිද්දියෙන් හිරගතකල, ආදියේ සිටි වීර වරයින් මෙන්ම හිරබත් කමින් අනේක විද දුක් විඳින ජෙනරල් තුමා, අනාගතයේ දී සර් ඩී බී හෝ එවැනි තවත් නායකයෙකු මෙන් වීරයෙකුව ඉතිහාස ගත නොවේවි යැයි කෙසේ නම් අපට කිව හැකිද ?

මෙහි ඇති සියලු තොරතුරු මාගේ නැන්දම්මාගේ හෑල්ලෙනුත් දිවයින හා දිනමින පත්‍ර වලිනුත් සාටක නම් වෙබ් අඩවියෙනුත් ලාබාගත් ඒවාය.